Allereerst namens mij en alle medewerkers van recort.nl een gelukkig nieuw en muzikaal jaar toegewenst. Om het jaar goed te beginnen heb ik deze keer een blog geschreven over mijn allereerste favoriete band. Waarschijnlijk heb je al eerder op deze site gelezen dat “Roundabout” van de band Yes mijn eerste favoriete nummer was. Ik was een jaar of 10 en luisterde muziek in de auto omdat daar de radio standaard aan stond (tenzij mijn moeder reed). Later hoorde ik dat Yes ook de band was die “Owner Of A Lonely Heart” heeft gemaakt. Op die leeftijd snapte ik dat echt niet aangezien ik “Roundabout” heel wat anders vond als “Owner of a Lonely Heart”. Tot op de dag vind ik het eigenlijk nog steeds apart. Ondanks dat vind ik “Owner of a Lonely Heart” wel echt een geweldige goede plaat. Sinds radio Veronica weer de oude weg is ingeslagen (dus meer de rock, 80’s en 90’s platen) hoor je Yes ook weer bijna dagelijks op de radio. Jammer genoeg draait Veronica dan standaard “Owner of a Lonely Heart”. Dit terwijl de band zoveel andere mooie nummers in het repertoire heeft. Zoals de nummers die staan op het album waar mijn eerste favoriete liedje vanaf stamt. Dit is het album Fragile uit 1971. Tijd om een betere kijk op dit album te nemen.

 

Het album

Het is inmiddels alweer het vierde studio album wat de band uitbrengt. De albums Yes (naamloos album), Time and A Word en The Yes album (bekend van o.a. Yours Is No Disgrace) gingen Fragile voor. Het is overigens wel pas het eerste album waar toetsenist Rick Wakeman (zie blog Top 10 toetsenisten) aan meewerkt. Naast het openingsnummer “Roundabout” staat op het album ook de song “Heart Of The Sunrise“. In het land van de symfonische rock is dit nummer een klassieker. Het album liet ook horen wat de toenmalige bandleden allemaal konden met hun instrument of zang. Zo laat Rick Wakeman zijn kwaliteit horen op het (klassieke)nummer “Cans And Brahms (Extracts From Brahms’ 4th Symphony In E Minor, Third Movement)“. “The Fish (Schindleria Praematurus)” was het stukje waarin basgitarist Chris Squire zijn kunsten vertoont. “Mood For A Day” is één groot akoestische gitaar solo van Steve Howe en als laatste hebben wij drummer Bill Bruford en zanger Jon Anderson die hun talent tonen op de nummers “Five Per Cent For Nothing” en “We Have Heaven“. Om het album te voltooien staan de nummers “America“, “Long Distance Runaround” en “South Side Of The Sky“. Het album sloeg goed aan bij het publiek en tot op dat moment was dit het meest succesvolle album van de vier die zij gemaakt hadden. In Amerika bereikte het album plek 4 en in Engeland plek 7 in de albumlijsten. Ook bij popbladen en muziek recensenten viel het album erg goed en kreeg het album zeer goede beoordelingen. De band heeft het album tweemaal op de markt gegooid. In 1990 in een cd uitvoering en in 1994 met langere uitvoeringen van nummers voor op cd en cassette.

De muziek op de albums is overigens niet het enige waardoor de albums van Yes aanslaan. Ook de hoezen van de albums is een lust voor het oog en inmiddels een verzamelobject. Tijdens het maken van het album “Fragile” roepen zij de hulp in van Roger Dean. Roger Dean is ontwerper van beroep en heeft dan al voor enkele (onbekende) bandjes de hoezen ontworpen. De hoes voor “Fragile” is meteen al een kunstwerk en een stap voor een verdere samenwerking. Roger Dean is ook de ontwerper van het bekende “Bubbel Logo” van de band.

33-yesclassicblue_jpg

Het (zeer bekende) bubbel logo wat ontworpen is door Roger Dean

Het vervolg

De jaren 70 zijn gouden jaren voor de band. Na “Fragile” verschijnen meerdere albums waaronder:” Tomato, Going for the One, Close to the Edge en Relayer”. Yes is in deze tijd één van de grote bands die er op dat moment zijn. Vervolgens breken de jaren 80 aan en Yes gaat door waar het in de jaren 70 mee geëindigd was. Namelijk goede albums maken! Echter stapten zanger Anderson en keyboard-hero Rick Wakeman uit de band. Begin jaren 80 komt, het iets minder bekende, album “Drama” op de markt. Vervolgens komt zanger Anderson in 1982 weer bij de band om het album “90125” te maken. Uiteindelijk word dit het meest succesvolle album van de band. Volgens sommige fans is dit niet het album met de beste muziek, maar commercieel en geld bewust was dit voor Yes een aardige zet. Vervolgens maakte Yes nog vele albums welke echter niet het succes en goede resultaten boekte in vergelijking met de eerdere albums. “Keys to Ascension” kwam qua beoordelingen nog aardig in de buurt van het oude werk, maar daar blijft het dan ook wel bij. Hoewel de band al stamt uit de late jaren 60 bestaat de band nog steeds. De huidige bandleden zijn Chris Squire, Steve Howe, Alan White, Geoff Downs en Jon Davidson. In 2014 heeft de band nog voor de nodige optredens gezorgd. Zo ver wij nu weten heeft de band voorlopig geen concert gepland. Wat we wel weten is dat Yes nog steeds leeft en dat het één van de grote prog-rock bands aller tijden is.