Wie deze website al van voor naar achter kent heeft waarschijnlijk ook gelezen dat mijn eerste favoriete liedje “Roundabout” van de Engelse band “Yes” was. Ik was een jaar of twaalf en zat bij mijn vader in de auto. Toen was Arrow Classic Rock het radiostation waar wij naar luisterden in de auto. Het leverden mooie momenten op. Door de goede (muzikale) opvoeding die ik heb gehad hield ik van Deep Purple, Status Quo en Heart. Het ging zelfs zover dat we de parkeerplaats op kwamen rijden en een plekje uit zochten. Vervolgens staan we geparkeerd en wil mijn vader of moeder de motor uitzetten en jawel dan gebeurd het…. “Je luistert naar Arrow en dit is Rainbow”. Het vervolg was dat een gezin in een motor draaiende auto soms een kwartier lang voor saus een parkeerplek stonden te bezetten. Wat zouden voorbij lopende passanten gedacht hebben? Door het vele luisteren begon ik steeds meer te houden van de combinatie van een keyboard/synthesizer/orgel en een elektrische gitaar. De rest kon mij gestolen worden zolang deze twee instrumenten maar duidelijk te horen waren. Zo hoorde ik vaak een nummer voorbijkomen waarin “heroes” werd geroepen. In die tijd had je geen Shazam dus taste ik vaak in het duister. Ik vroeg het ook liever niet, want wilde er zelf achter komen.  Na een lange zoektocht kwam ik erachter dat dit het nummer “No More Heroes” van de band “The Stranglers” was. Wat volgde is een liefde voor deze band die nog steeds makkelijk stand houd!

The stranglers

De band werd opgericht midden jaren 70. Dat de vier bandleden dit avontuur met elkaar durfde aangaan vond ik opmerkelijk. Zo had ieder band lid zijn leven behoorlijk op de rails. Zanger Hugh Cornwell was bijvoorbeeld een Biologieleraar en drummer Jet Black had zijn eigen ijs- en wijn distributiebedrijf. Echter blijkt het een uitstekende keus te zijn om samen muziek te maken. The Stranglers hadden van origine al een meer Pubrock sound wat zij produceerde. Toen zij snel doorkregen dat Punk Europa aan het veroveren was, bracht de band een punk sound in hun nummers. Hierdoor werd de band mateloos populair in Engeland en daarbuiten. 1977 was een schitterend jaar voor de band. Zij brachten twee albums uit (waaronder No More Heroes) en werden toen al neergezet als één van de grotere (punk) rockbands. Na het succesjaar wilde de band meer experimenteren en duurde het even voordat de band succes had. We zetten het jaar 1982 op de teller. The Stranglers brengen het nummer “Golden Brown” uit. De tekst is een vrolijke maar wat een geweldige plaat en succes was dit. De jaren 80 verliepen vervolgens met een aantal succesjes. In 1990 houd zanger Cornwell het voor gezien.  De band produceert nog steeds muziek en tourt nog volop, maar succesalbums zijn blijven liggen in de jaren 80. Afgelopen zomer trad de (aangepaste) formatie van The Stranglers nog op in Emmen op het festival Retropop.

Het album

De keus om dit album uit te lichten is aangezien dit één van de weinige albums is waarop bijna alle hits van de Stranglers op staan. Het album bestaat uit de uitgebrachte singeltjes die de band uitbracht tussen 1977 en 1982 (the golden years). De latere hits “Skin Deep” en “No Mercy” staan hier dus niet op. The UA years staat voor de United Artist years. United Artist was het label waar de Stranglers toen voor werkten. Op het album staan onder andere de klassiekers; “Golden BrownNo More Heroes,Peaches en Duchess“. Maar ook de hitjes die iets minder bekend zijn zoals “Bear Cage” en “Let Me Introduce You To The Family” vertegenwoordigen het album. Persoonlijke favorieten op dit album zijn “(Get A) Grip (On Yourself)” en “Go Buddy Go“. Voor het volledige album verwijs ik je door naar Spotify.

Het vervolg

Zoals eerder vermeld hield zanger Cornwell het in 1990, na het album “10” het voor gezien. Hij heeft ruzie met de andere bandleden en gaat solo verder. Cornwell tourt nog steeds rond met zijn solowerk en gaat volgend jaar zelfs concerten geven in Japan. Zij laatste plaat heet “Totem and Taboo” en is afkomstig uit 2012. The Stranglers maakte na “10” de albums: “Stranglers in the night, About time, Written in Red, Coupe de Grace, Norfolk Coast, Suite XVI en Giants”. Eigenlijk boekte de band geen successen meer met deze platen maar het is toch mooi dat deze band nog steeds alive and kicking is. De band treed gelukkig ook nog steeds op en speelt tijdens een concert zowel nieuw als oud werk. Volgend jaar tourt de band de gehele maand Maart rond in Groot brittannië. Op 11 April 2015 maken zij een uitstapje naar Rusland om eenmalig op te treden in Moskou. Vooralsnog staat Nederland nog niet op de planning. Maar wat niet is kan nog komen!