Opeth. Een band die er nogal om bekend staat zich niet aan 1 stijl of genre vast te houden. In 1995 brachten zij hun eerste album ‘Orchid’ uit. Een sterk debuut dat voornamelijk bestond uit death metal met een progressief sausje. Door de jaren heen hebben ze death metal steeds meer weten te combineren met progressive rock invloeden. De afgelopen jaren is de progressive rock in hun sound steeds dominanter geworden. Zo erg zelfs, dat er op hun vorige plaat ‘Heritage’ geen death metal of grunt meer te vinden was. Zoals vaak gebeurd als bands hun sound veranderen, waren veel fans hier niet blij mee en konden niks met dit nieuwe Opeth. Ikzelf had een beetje dubbele gevoelens. Aan de ene kant was de switch naar progressive rock helemaal niet verkeerd, ik ben er gek op, maar de uitvoering op ‘Heritage’ liet nog wel wat te wensen over. Vaak dwaalde de nummers een beetje af in allerlei richtingen en zodoende kon ik dit album ook niet in 1 keer uitzitten. Wellicht zouden ze dit op hun nieuwe album beter aanpakken… En ja hoor, toen kwam Opeth dit jaar met hun nieuwe album ‘Pale Communion’!

 

Op dit nieuwe album gaat voor mij eigenlijk alles goed, wat op ‘Heritage’ nog net even mis ging. De nummers hebben een veel duidelijkere structuur en het album blijft de volledige speelduur boeiend. Het album rockt ook wel wat meer dan zijn voorganger, misschien dat dat er wat mee te maken heeft. Het begint al gelijk bij het eerste nummer ‘Eternal Rains Will Come’. Je zet het album op en gelijk komt er een geweldig rockend Hammond orgel je speakers uit zetten! De rest van de band volgt en we krijgen een fantastisch instrumentaal intro van bijna drie minuten voordat de zang van Mikael Akerfeldt in komt zetten met aanstekelijke melodie├źn. Dit is dus een goede binnenkomer.

 

 

Daarna krijgen we de single van het album ‘Cusp Of Eternity’. Een lekker nummertje met een geweldig strakke ritmesectie en het meest toegankelijke nummer op het album. We vervolgen dan onze muzikale reis met ‘Moon Above, Sun Below’. Dit is toch wel een van de hoogtepunten van dit album. In bijna 11 minuten tijd komt bijna alles voorbij wat je verwacht van een goede portie progrock! Van mooie akoestische stukken tot ronkende Hammond klanken en geweldige gitaarriffs, dit nummer heeft het allemaal. Een genot om naar te luisteren.

 

De rest van dit album volgt eigenlijk deze zelfde “formule”. Niet dat het allemaal hetzelfde klinkt, dat zeker niet, maar gewoon lekkere combinaties van rustig ontspannen spel met prachtige muzikale uitspattingen. Zo komt nog het mooie, vrijwel geheel akoestische, ‘Elysian Woes’ voorbij, krijgen we met ‘Goblin’ een geweldig instrumentaal stukje muziek waar iedere prog liefhebber van begint te kwijlen en zet ‘River’ ons op een dwaalspoor met zijn country-achtige opening, om vervolgens weer uit te barsten in een instrumentaal hoogstandje!

 

De laatste 2 nummers zijn voor mij ook weer echte hoogtepunten. ‘Voice Of Treason’ heeft een zeer onheilspellende sfeer door de toevoeging van strijkers in de muziek. Het nummer houdt deze spannende sfeer vast tot het einde waar alle registers opengaan! Een fantastisch┬ánummer! Als laatste hebben we dan nog ‘Faith In Others’. Een nummer wat mij voornamelijk doet denken aan een combinatie tussen de klassiekers ‘Starless’ van King Crimson en ‘Dogs’ van Pink Floyd. Het zullen enkel inspiratiebronnen zijn geweest, want dit prachtig emotionele nummer staat wel degelijk op zichzelf. Ook hier zijn de strijkers weer even aanwezig. Een briljant nummer om de plaat mee te eindigen!

 

Ik kan dus wel zeggen dat we hier toch weer een album vol kwaliteit hebben van Opeth. Als je van progressive rock uit de jaren ’70 houdt, dan kan ik je deze plaat ten zeerste aanraden. Had ik al gezegd dat Mikael Akerfeldt op deze plaat ook weer ontzettend goed bij stem is? Bij dezen. Voor mij is dit zeker jaarlijstmateriaal, maar ik zou zeggen: luister en oordeel zelf!